พระไตรปิฎก

อรรถกถาขุททกกัณฑ์ ธรรมเหล่าใด รวบรวมได้ ๖๖ ข้อ ที่พระธรรมสังคาหกาจารย์ทั้งหลายร้อย- กรองไว้ ในลำดับแห่งติงสกกัณฑ์ บัดนี้จะ พรรณนาธรรมแม้เหล่านั้นดังต่อไปนี้. ปาจิตตีย์ ลสุณวรรคที่ ๑ สิกขาบทที่ ๑ ในบรรดา ๙ วรรคนั้น พึงทราบวินิจฉัย ในสิขาบทที่ ๑ แห่ง ลสุณวรรคก่อน. [ว่าด้วยเรื่องภิกษุณีฉันกระเทียม] สามบทว่า เทฺว ตโย ภณฺฑกา ได้แก่ จุกกระเทียม ๒-๓ จุก คำว่า โปฎฺฏลเก นี้ เป็นชื่อของกระเทียมมีเยื่อในสมบูรณ์. สองบทว่า น มตฺตํ ชานิตฺวา มีความว่า (ภิกษุณีถุลลนันทานั้น) ไม่รู้จักประมาณ เมื่อคนเฝ้าไร่ห้ามปรามอยู่ ใช้ให้ (พวกภิกษุณี) ขนเอา กระเทียมมาเป็นอันมาก. สองบทว่า อญฺญตรํ หํสโยนึ ได้แก่ กำเนิดหงส์ทอง. สามบทว่า โส ตาสํ เอเกกํ มีความว่า หงส์นั้น เป็นสัตว์ ระลึกชาติได้. ดังนั้นจึงมาหาด้วยความรักในก่อน แล้วสลัดขนให้แก่สตรี เหล่านั้นคนละขน.ขนนั้นเป็นทองคำแท้ ควรแก่การหลอมการทุบและตัดได้.