พระไตรปิฎก

กามินทะกราบทูลว่า พวกเราพึงเอาเชือกผูกให้ตาย หรือโดดลงบ่อ ให้ตายเสีย อย่าทันให้พระราชาพรหมทัตฆ่าพวกเรา ให้ลำบากนาน. พระราชาตรัสถามเทวินทะว่า ท่านจงฟังคำนี้ของข้าพเจ้า ท่านเห็นภัยใหญ่ นั่นหรือ บัดนี้ข้าพเจ้าขอถามอาจารย์เทวินทะ ท่านจะ สำคัญสิ่งที่ควรทำอย่างไรในกาลนี้. เทวินทะกราบทูลว่า พวกเราจงเอาไฟเผาเสียตั้งแต่ประตู หรือจงจับ มีดฆ่ากันและกันละชีวิตเสียพลัน ถ้ามโหสถไม่ สามารถจะปลดเปลื้องพวกเราโดยง่าย. อนึ่ง บรรดาอาจารย์ทั้ง ๔ เทวินทะคิดว่า พระราชานี้ทรงทำอะไร มาตรัสถามพวกเรา ในเมื่อไฟมีอยู่มาทรงเป่าหิงห้อย ยกมโหสถบัณฑิตเสียแล้ว คนอื่นจะสามารถทำความสวัสดีแก่พวกเราในเวลานี้ย่อมไม่มี พระองค์ไม่ตรัส ถามมโหสถ มาตรัสถามพวกเรา พวกเราจะรู้อะไร คิดฉะนี้แล้ว เมื่อไม่เห็น อุบายอื่น จึงกล่าวคำที่เสนกะกล่าวแล้วนั่นเอง เมื่อจะสรรเสริญมโหสถ จึง กล่าวบททั้ง ๒ ว่า ข้าแต่พระมหาราชเจ้า ความประสงค์ในเรื่อง นั้นเป็นดังนี้ พวกเราทั้งหมดจะวิงวอนมโหสถนั่นแหละ ก็ถ้าว่าแม้เมื่อวิงวอน มโหสถก็ไม่สามารถจะปลด- เปลื้องพวกเราโดยง่าย ภายหลังพวกเราจักทำตามคำ เสนกะ.