พระไตรปิฎก

เราทั้งสองแก่พราหมณ์ ผู้แสวงหาทรัพย์ เป็นคนร้าย กาจเหลือเกิน แกเฆี่ยนตีเราทั้งสอง เสมือนนายโคบาล ประหารโค ฉะนั้น รุกขชาติเหล่านี้มีต่าง ๆ พันธุ์คือ ต้นหว้า ต้นยางทราย กิ่งห้อยย้อย เราเคยเล่นมาแต่ กาลก่อน วันนี้เราทั้งสองจะต้องละรุกขชาติเหล่านั้น ซึ่งเคยเก็บดอกและผลเล่นมาช้านาน รุกขชาติที่มีผล ต่าง ๆ ชนิด คือ โพธิ์ใบ ขนุน ไทร และมะขวิด ที่เรา เคยเล่นในกาลก่อน วันนี้เราทั้งสองจะต้องละรุกข- ชาติที่เราเคยเก็บผลกันมาช้านาน นี่สวน นี่สระน้ำ เย็นใส เราเคยเที่ยวเล่นเคยลงสรงสนานมาแต่กาลก่อน วันนี้เราทั้งสองจะต้องละสวนและสระเหล่านั้นไป บุปผชาติต่าง ๆ ชนิด บนภูเขาโน่น เราเคยเก็บมาทัด ทรงในกาลก่อน วันนี้เราต้องละบุปผชาติเหล่านั้นไป นี้ตุ๊กตาช้าง ตุ๊กตาม้า ตุ๊กตาวัว พระบิดาทรงปั้น เพื่อให้เราทั้งสองเล่น เราเคยเล่นในกาลก่อน วันนี้ เราทั้งสองจะต้องละตุ๊กตาเหล่านั้นไป. พระศาสดาตรัสว่า [๑๑๗๙] พระกุมารทั้งสอง คือ พระชาลีและ กัณหาชินา อันชูชกพราหมณ์นำไป พอหลุดพ้นจาก มือพราหมณ์ ต่างก็วิ่งหนีไปในสถานที่นั้น ๆ. [๑๑๘๐] ลำดับนั้น พราหมณ์นั้นจับเถาวัลย์ถือ ไม้เท้า ทุบตีพระกุมารทั้งสองนำไป เมื่อพระเวสสันดร สีพีราชกำลังทอดพระเนตรเห็นอยู่.