พระไตรปิฎก

พระมหาสัตว์ตรัสว่า ชาวสีพีขัดเคืองเราผู้ไม่เห็นความผิดในเพราะ อะไร แน่ะนักการ ท่านจงแจ้งความผิดนั้นแก่เรา ชาวเมืองทั้งหลายจะขับไล่เราเพราะเหตุไร. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กิสฺมึ ได้แก่ ในเพราะเหตุอะไร. บทว่า วิยาจิกฺข ความว่า จงกล่าวโดยพิสดาร. นักการกราบทูลว่า พวกคนมีที่ชื่อเสียงและพระราชบุตรทั้งหลาย พ่อค้าทั้งหลาย พราหมณ์ทั้งหลาย ทั้งกองช้าง กองม้า กองรถ กองราบ ขัดเคืองพระองค์เพราะพระราชทาน คชสารตัวประเสริฐ ฉะนั้นพวกเขาจึงขับพระองค์เสีย. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ขียนฺติ แปลว่า ขัดเคือง. พระมหาสัตว์ได้ทรงสดับดังนั้นก็ทรงโสมนัสตรัสว่า ดวงหทัยหรือจักษุ เราก็ให้ได้ จะอะไรกะทรัพย์ นอกกายของเรา คือ เงิน ทอง มุกดา ไพฑูรย์หรือ แก้วมณี ในเมื่อยาจกมาแล้ว เราได้เห็นเขาแล้ว พึง ให้พาหาเบื้องขวาเบื้องซ้ายก็ได้ เราไม่พึงหวั่นไหว เพราะใจของเรายินดีในการบริจาค ปวงชาวสีพีจึงขับ ไล่หรือฆ่าเราเสียก็ตาม พวกเขาจะตัดเราเสียเป็น ๗ ท่อนก็ตามเถิด เราจักไม่งดเว้นจากการบริจาคเป็น อันขาด. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ยาจกมาคเต ความว่า เมื่อยาจกมาแล้ว ได้เห็นยาจกนั้น บทว่า เนว ทานา วิรมิสฺสํ ความว่า จักไม่งดเว้นจาก การบริจาคเป็นอันขาด.