พระไตรปิฎก

พระเนตรเห็นกุญชรชาติมาตังคะ มีวัยล่วง ๖๐ ปี เที่ยวไปในเวลาเย็น ในเวลาเช้า เมื่อนั้นจักไม่ทรง ระลึกถึงราชสมบัติ, เมื่อใด กุญชรชาติมาตังคะ มีวัย ล่วง ๖๐ ปี เดินนำหน้าโขลงช้างพังไป ส่งเสียงร้อง กึกก้องโกญจนาท พระองค์ได้ทรงสดับเสียงร้องของ ช่างที่บันลือก้องอยู่นั้น เมื่อนั้นจักไม่ทรงระลึกถึงราช สมบัติ, เมื่อใดพระองค์ผู้พระราชทานความใคร่แก่ หม่อมฉัน ทอดพระเนตรชัฏไพรเป็นหมู่ไม้ทั้ง ๒ ข้าง มรรคา อันเกลื่อนไปด้วยพาลมฤค เมื่อนั้นจักไม่ทรง ระลึกถึงราชสมบัติ, พระองค์จักทอดพระเนตรเห็น มฤคผู้มาเป็นแถว ๆ แถวละ ๕ ตัว และเหล่ากินนร ผู้ฟ้อนอยู่ในเวลาเย็น ก็จักไม่ทรงระลึกถึงราชสมบัติ, เมื่อใดพระองค์ได้ทรงฟังเสียงกึกก้องแห่งกระแสใน แม่น้ำไหล และเสียงขับร้องแห่งฝูงกินนร เมื่อนั้น พระองค์จักระลึกถึงราชสมบัติ, เมื่อใดพระองค์ทรง สดับเสียงร้องของนกเค้าที่เที่ยวอยู่ตามซอกเขา เมื่อ นั้นพระองค์จักไม่ทรงระลึกถึงราชสมบัติ, เมื่อใด พระองค์จักได้ทรงสดับเสียงแห่งสัตว์ร้ายในป่า คือ ราชสีห์ เสือโคร่ง แรด โคลาน เมื่อนั้นก็จักไม่ทรง ระลึกถึงราชสมบัติ, เมื่อใดพระองค์ได้ทอดพระเนตร เห็นนกยูงผู้ปกคลุมด้วยแพนทางจับอยู่ที่ยอดเขาเกลื่อน ไปด้วยนางนกยูงทั้งหลายรำแพนอยู่ เมื่อนั้นจักไม่ ทรงระลึกถึงราชสมบัติ, เมื่อใดพระองค์ได้ทอดพระ- เนตรนกยูงผู้เกลื่อนด้วยฝูงนางนกยูง มีแพนหางอัน