พระไตรปิฎก

ครั้งนั้น พระมหาสัตว์เมื่อจะตรัสถึงเหตุการณ์ที่พระองค์เสด็จมา แก่ พระยาเจตราชหกหมื่นเหล่านั้น จึงตรัสว่า แน่ะสหายทั้งหลาย เราไม่มีโรคาพาธ เรามี ความสำราญ อนึ่ง พระราชบิดาของเราก็ทรงปราศ- จากพระโรคาพาธ และชาวสีพีก็สุขสำราญดี แต่เพราะ เราให้ช่างซึ่งมีงาดุจงอนไถ เป็นราชพาหนะรู้ชัยภูมิ แห่งการยุทธ์ทุกอย่าง ขาวทั่วสรรพางค์ เป็นช้างสูงสุด คลุมด้วยผ้ากัมพลเหลือง ซับมัน อาจย่ำยีศัตรูได้ มี งางาม พร้อมด้วยพัดวาลวีชนี มีกายสีขาวเช่นกับเขา ไกรลาส พร้อมด้วยเศวตฉัตร ทั้งเครื่องลาดอันงาม ทั้งหมด ทั้งคนเลี้ยง เป็นราชยานอันประเสริฐ เป็น ช้างพระที่นั่ง ให้เป็นทรัพย์แก่พราหมณ์ทั้ง ๘ คน เพราะเหตุนั้น ชาวสีพีพากันขัดเคืองเรา และพระราช บิดาก็กริ้วขับไล่เรา เราจะไปเขาวงกต แน่ะสหาย ทั้งหลาย ท่านทั้งหลายรู้โอกาสแห่งที่อยู่ของพวกเราที่ จะอยู่ในป่า. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ตสฺมึ เม ความว่า ชาวสีพีทั้งหลาย โกรธเราในเพราะเหตุนั้น . บทว่า อุปหรโตมโน ความว่า พระราชบิดาก็ กริ้ว คือทรงขัดเคืองด้วย จึงทรงขับไล่เราจากแว่นแคว้น . บทว่า ยตฺถ ความว่า พระเวสสันดรตรัสว่า พวกเราควรอยู่ในป่าใด ท่านทั้งหลายรู้โอกาส เป็นที่อยู่ของพวกเราในป่านั้น. ลำดับนั้น พระยาเจตราชทั้งหลายทูลพระเวสสันดรว่า ข้าแต่มหาราชเจ้า พระองค์เสด็จมาดีแล้ว เสด็จ มาแต่ไกลก็เหมือนใกล้พระองค์ผู้เป็นอิสระเสด็จมา