พระไตรปิฎก

เชิญเสด็จครองราชสมบัติในเจตรัฐนี้ทีเดียว รัฐนี้ก็มั่ง คั่งสมบูรณ์ ชนบทก็เพียบพูนกว้างใหญ่ ขอพระองค์ ทรงปลงพระหฤทัยปกครองราชสมบัติเถิด พระเจ้าข้า. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สเจ เอสา ปวตฺเตตฺถ ความว่า ถ้าในรัฐนี้มีพฤติการณ์อย่างนี้. บทว่า รชฺชสฺสมนุสาสิตุํ ได้แก่ เพื่อครอบ ครองราชสมบัติ อีกอย่างหนึ่ง ปาฐะก็อย่างนี้แหละ. ลำดับนั้น พระเวสสันดรตรัสว่า ดูก่อนพระยาเจตบุตรทั้งหลาย ความพอใจหรือ ความคิดเพื่อครองราชสมบัติ ไม่มีแก่เราผู้อันพระ- ชนกนาถ เนรเทศจากแว่นแคว้น ท่านทั้งหลายจงฟัง เรา ชาวสีพี กองพล และชาวนิคมทั้งหลายคงจะไม่ ยินดีว่า พระยาเจตราชทั้งหลาย อภิเษกเราผู้ถูก เนรเทศจากแว่นแคว้น. ความไม่ปรองดอง จะพึงมีแก่พวกท่าน เพราะ เราเป็นตัวการสำคัญ อนึ่งความบาดหมางและการ ทะเลาะกับชาวสีพี เราไม่ชอบใจ ใช่แต่เท่านั้น ความ บาดหมางพึงรุนแรงขึ้น สงครามอันร้ายกาจก็อาจมีได้. คนเป็นอันมากพึงฆ่าฟันกันเอง เพราะเหตุแห่ง เราผู้เดียว สิ่งใดอันท่านทั้งหลายให้แล้ว สิ่งนั้น ทั้งหมดเป็นอันเรารับไว้แล้ว บรรณาการเป็นอันท่าน ทั้งหลายกระทำแล้วทุกอย่าง พระราชบิดาทรงขับไล่ เรา เราจักไปเขาวงกต ท่านทั้งหลายรู้โอกาสแห่งที่อยู่ ของพวกเราที่จะอยู่ในป่า.