พระไตรปิฎก

พรานเจตบุตรได้ฟังดังนั้นจึงกล่าวว่า ข้าแต่ท่านพราหมณ์ จงเอาไว้เป็นเสบียงทาง ของลุงเถิด ข้าพเจ้าไม่ต้องการเสบียงทาง ขอเชิญลุง รับน้ำผึ้งกับขาเนื้อย่างจากสำนักของข้านี้เอาไปเป็น เสบียงทาง ขอให้ลุงไปตามสบายเถิด ทางนี้เป็นทาง เดินได้คนเดียว มาตามทางนี้ ตรงไปสู่อาศรมอัจจุต- ฤาษี พระอัจจุตฤาษีอยู่ในอาศรมนั้น มีฟันเขลอะ มี ธุลีบนศีรษะ ทรงเพศเป็นพราหมณ์ มีขอสำหรับสอย ผลาผล ภาชนะสำหรับใช้ในการบูชาเพลิง กับทั้งชฎา ครองหนังเสือเหลือง นอนเหนือแผ่นดิน นมัสการ เพลิง ลุงไปถึงแล้วถามท่านเถิด ท่านจักบอกหนทาง ให้แก่ลุง. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สมฺพลํ ได้แก่ เสบียงทาง. บทว่า เอติ ความว่า หนทางเดินได้เฉพาะคนเดียวมาตรงหน้าเราทั้งสองนี้ ตรงไป อาศรมบท. บทว่า อจฺจุโต ความว่า ฤาษีองค์หนึ่งมีชื่ออย่างนี้ อยู่ใน อาศรมนั้น. ชูชกผู้เป็นเผ่าพันธุ์พราหมณ์ได้ฟังคำนี้แล้ว ทำ ประทักษิณเจตบุตร มีจิตยินดีเดินทางไปยังสถานที่ อัจจุตฤาษีอยู่ ดังนี้แล. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า เยนาสิ ความว่า อัจจุตฤาษีอยู่ในที่ใด ชูชกไปแล้วในที่นั้น. จบจุลวนวรรณนา