พระไตรปิฎก

และพระนางเจ้าผุสดีผู้พระมเหสี ได้ประชุมโดยความ เป็นอันเดียวกันในกาลใด ความมหัศจรรย์อันให้ขนพอง สยองเกล้าได้มีในกาลนั้น ชาวแคว้นสีพีที่มาประชุม กันทั้งหมด ร้องไห้อยู่ในป่าอันน่ากลัว ประนมมือแด่ พระเวสสันดร ทูลวิงวอนพระเวสสันดรและพระนาง มัทรีว่า ขอพระองค์เป็นอิสรราชแห่งข้าพระองค์ทั้ง หลาย ขอทั้งสองพระองค์จงครองราชสมบัติเป็นพระ- ราชาแห่งข้าพระองค์ทั้งหลาย. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า โฆโส ได้แก่ ความกึกก้องอันประกอบ ด้วยความกรุณา. บทว่า ปญฺชลิกา ความว่า ชาวพระนคร ชาวนิคมและ ชาวชนบท ทั้งหมดต่างประคองอัญชลี. บทว่า ตสฺส ยาจนฺติ ความว่า หมอบลงแทบพระบาทแห่งพระเวสสันดร ร้องไห้คร่ำครวญวิงวอนว่า ข้าแต่ สมมติเทพ ขอพระองค์จงเป็นนาย เป็นใหญ่ เป็นบิดาของข้าพระองค์ทั้งหลาย มหาชนประสงค์จะอภิเษกทั้งสองพระองค์ในที่นี้นี่แหละแล้วนำเสด็จสู่พระนคร ขอพระองค์จงรับเศวตฉัตรอันเป็นของมีอยู่แห่งราชสกุล. จบฉขัตติยบรรพ