พระไตรปิฎก

ขึ้น เพราะปราศจากวิธีอารักขาในสถานที่เก็บไว้. บทว่า อนิจฺจตาเยว อฏฺฐมี ความว่า ความพินาศนั่นแลเป็น ที่แปด. บทว่า หายนฺติ ได้แก่ ถึงการดูไม่ได้. บทว่า ปริหายนฺติ ได้แก่ ไม่ปรากฏอีก. บทว่า ปริทฺธํเสนฺติ ได้แก่ เคลื่อนจากที่. บทว่า ปริจฺจชนฺติ ได้แก่ รั่วไหล. บทว่า อนฺตรธายนฺติ ได้แก่ ถึงความอันตรธาน คือดูไม่เห็น. บทว่า วิปฺปลุชฺชนฺติ ได้แก่ แหลกละเอียดหมดไป. บทว่า ติฏฺนฺเตว เต โภคา ความว่า ในเวลาที่โภคะเหล่า- นั้นตั้งอยู่ เหมือนในประโยคมีอาทิอย่างนี้ว่า ดำรงอยู่ก็ตาม. บังเกิดแล้ว ก็ตามดังนี้. บทว่า โส ได้แก่ บุคคลนั้นคือผู้เป็นเจ้าของโภคะ จุติจาก เทวโลก, ตายจากมนุษยโลก, สูญหายจากโลกแห่งนาคและครุฑเป็นต้น. อีกอย่างหนึ่ง เสื่อมด้วยสามารถแห่งเรือนคลังข้าวเปลือก, เสียหายด้วย สามารถแห่งเรือนคลังทรัพย์, กระจัดกระจายด้วยสามารถแห่งโคงานและ ช้างม้าเป็นต้น. รั่วไหลด้วยสามารถแห่งทาสีและทาส, อันตรธานด้วย สามารถแห่งทาระและอาภรณ์, สูญหายด้วยสามารถแห่งน้ำเป็นต้น. อาจารย์พวกหนึ่งพรรณนาไว้ดังนี้. บทว่า อโยมเยน ได้แก่ ที่เกิดแต่โลหะดำเป็นต้น. บทว่า สลฺเลน ได้แก่ ด้วยลูกธนู.