พระไตรปิฎก

เป็นอันตรายคือเพื่ออันตรธานแห่งโลกุตตรธรรมทั้งหลาย. คือเพื่อสละ กุศลธรรมที่เป็นโลกิยะและโลกุตตระในกุศลธรรมเหล่านั้น. ชื่อว่าเป็น อันตราย เพราะอรรถว่า ไม่ให้โลกุตตรธรรมทั้งหลายเกิดขึ้น. อันตราย เหล่านั้นเกิดขึ้นแล้วก็ดับไป ไม่นำความเสียหายมาให้. บทว่า ตตฺเถเต ได้แก่ อกุศลธรรมเหล่านั้นในอัตภาพนั้น. บทว่า ปาปกา แปลว่า ลามก. บทว่า อตฺตภาวสนฺนิสฺสยา ความว่า อกุศลธรรมอันลามก เหล่านั้น ชื่อว่าเป็นธรรมอยู่อาศัยในอันตราย เพราะอรรถว่าเข้าไปอาศัย อัตภาพเกิดขึ้นเป็นอารมณ์ จึงชื่อว่าอันตราย. บทว่า ทเก แปลว่า ในน้ำ. บทว่า วุตฺตญฺเหตํ ความว่า สมจริงดังพระดำรัสที่พระผู้มีพระ- ภาคเจ้าตรัสไว้. บทว่า สานฺเตวาสิโก ความว่า ชื่อว่า สานเตวาสิกะ เพราะ อรรถว่า อยู่ร่วมกับกิเลสอันอยู่อาศัยในภายใน. ชื่อว่า สาจริยกะ เพราะ อรรถว่า อยู่ร่วมกับกิเลสที่ฟุ้งซ่าน. บทว่า จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา ได้แก่ เห็นรูปด้วยจักขุวิญญาณ แม้ในบทว่า โสเตน สทฺทํ สุตฺวา เป็นต้นข้างหน้า ก็นัยนี้แหละ. บทว่า อุปฺปชฺชนฺติ ได้แก่ ย่อมปรากฏขึ้น. บทว่า สรสงฺกปฺปา ได้แก่ มีความดำริเกิดขึ้นซ่านไปในอารมณ์ ต่าง ๆ.