พระไตรปิฎก

ชื่อว่า ฝี เพราะเป็นของเปื่อยเน่า ดุจในประโยคว่า ดูก่อนภิกษุ ทั้งหลาย คำว่า โรค ว่าฝี ว่าลูกศร นี้เป็นชื่อของกาย เป็นต้น. ชื่อว่า หม้อ เพราะอรรถว่า แตก ดุจในประโยคว่า รู้แจ้งกายนี้ อันเปรียบได้กับหม้อ เป็นต้น. บทว่า กายสฺเสตํ อธิวจนํ ความว่า การกล่าวนี้ คือมีประการ ดังกล่าวแล้ว เป็นชื่อของที่อยู่ของสิ่งที่น่าเกลียดทั้งหลายซึ่งสำเร็จแต่มหาภูต รูป ๔. บทว่า คุหายํ ได้แก่ ในสรีระ. บทว่า สตฺโต ได้แก่ ติดแน่น. บทว่า วิสตฺโต ได้แก่ ติดแน่นด้วยอาการต่าง ๆ มีความกำหนัด ในวรรณะเป็นต้น. ชื่อว่า ข้องทั่วไป ด้วยสามารถแห่งความกำหนัด ในสัณฐาน. ชื่อว่า ติดอยู่ ด้วยสามารถแห่งการยึดถือในถ้ำนั้นว่างาม เป็นสุข ชื่อว่า พันอยู่ ด้วยสามารถแห่งการยึดถือว่าเป็นตน บทว่า ปลิพุทฺโธ ได้แก่ ไม่ปล่อยด้วยสามารถแห่งความกำหนัด ในผัสสะตั้งอยู่. บทว่า ภิตฺติขีเล ได้แก่ลิ่มซึ่งตอกไว้ที่ฝา. บทว่า นาคทนฺเต ได้แก่ ที่ไม้งอเช่นกับงาช้าง. บทว่า สตฺตํ ได้แก่ ติดอยู่ที่ลิ่มซึ่งตอกติดไว้ที่ฝา. บทว่า วิสตฺตํ ได้แก่ ติดอยู่ที่ไม้ขอ. บทว่า อาสตฺตํ ได้แก่ ติดอยู่ที่ราวจีวร. บทว่า ลคฺคํ ได้แก่ ติดอยู่ที่สายระเดียงตากจีวร.