พระไตรปิฎก

บทว่า วิปริณามสงฺกิโนปิ ได้แก่ แม้ผู้มีความหวาดระแวง โดย ความเป็นแปลงเป็นอย่างอื่นบ้าง. บทว่า วิปริณามนฺเตปิ ได้แก่ ในเวลาที่เปลี่ยนแปลงไปบ้าง. บทว่า วิปริณเตปิ ได้แก่ เมื่อวัตถุนั้นเปลี่ยนแปลงไปแล้วบ้าง. บทว่า ผนฺทนฺติ ได้แก่ ย่อมหวั่นไหว. บทว่า สุมฺผนฺทนฺติ ได้แก่ ย่อมหวั่นไหวโดยอาการทั้งปวง. บทว่า วิปฺผนฺทนฺติ ได้แก่ ย่อมหวั่นไหวโดยอาการมีอย่างต่าง ๆ. บทว่า เวธนฺติ ได้แก่ เห็นภัยแล้วหวั่นไหว. บทว่า ปเวธนฺติ ได้แก่ หวั่นไหวเป็นพิเศษ เพราะภัยที่น่า หวาดเสียว. บทว่า สมฺปเวธนฺติ ได้แก่ หวั่นไหวโดยอาการทั้งปวง เพราะ ภัยที่ทำให้ขนลุกขนพอง. บทว่า ผนฺทมาเน เป็นทุติยาวิภัตติ พหุวจนะ. บทว่า อปฺโปทเก ได้แก่ มีน้ำน้อย. บทว่า ปริตฺโตทเก ได้แก่ มีน้ำนิดหน่อย. บทว่า อุทกปริยาทาเน ได้แก่ มีน้ำสิ้นไป. บทว่า พลากาหิ วา ได้แก่ ฝูงปักษีที่เหลือจากที่กล่าวแล้ว. บทว่า ปริปาติยมานา ได้แก่ เบียดเบียนอยู่ กระทบกระทั่งอยู่. บทว่า อุกฺขิปิยมานา ได้แก่ นำมาแต่ระหว่างเปือกตม หรือ กลืนกิน.