พระไตรปิฎก

บทว่า วิลคฺคาโห ความว่า ถือเอาด้วยสามารถส่วนแบ่ง ดุจใน ประโยคว่า แบ่งเป็นส่วน ๆ เป็นต้น. บทว่า วรคฺคาโห ความว่า ถือเอาสูงสุด. บทว่า โกฏฺาสคฺคาโห ความว่า ถือเอาด้วยสามารถอวัยวะ. บทว่า อุจฺจยคฺคาโห ความว่า ถือเอาด้วยสามารถเป็นกอง. บทว่า สมุจฺจยคฺคาโห ความว่า ถือเอาด้วยสามารถส่วนแบ่งและ ด้วยสามารถเป็นกอง. บทว่า อิทํ สจฺจํ ความว่า นี้แหละเป็นสภาวะ. บทว่า ตจฺฉํ ความว่า แท้คือมิใช่สภาวะผันแปร. บทว่า ตถํ ได้แก่ เว้นจากความแปรปรวน. บทว่า ภูตํ แปลว่า จริง. บทว่า ยาถาวํ แปลว่า ตามความเป็นจริง. บทว่า อวิปรีตํ แปลว่า ไม่ผันแปร. บทว่า นิรสฺสติ ความว่า ย่อมสละ คือย่อมทอดทิ้ง. บทว่า ปรวิจฺฉินฺทนาย วา ความว่า ด้วยการชี้แจงโดยคน เหล่าอื่น. บทว่า อนภิสมฺภุณนฺโต วา ความว่า ไม่ถึงพร้อม หรือไม่อาจ จึงสละ. บทว่า ปโร วิจฺฉินฺทติ ความว่า ผู้อื่นกระทำการแยก. บทว่า นตฺเถตฺถ ความว่า ไม่มีลัทธินี้. บทว่า สีลํ อนภิสมฺภุณนฺโต ความว่า ไม่ยังศีลให้ถึงพร้อม.