พระไตรปิฎก

บทว่า ทิฏิมญฺนาย ความว่า ด้วยความสำคัญที่เกิดขึ้น กระทำ ทิฏฐิให้เป็นอุปนิสัย. บทว่า มานมญฺนาย ความว่า ด้วยความสำคัญด้วยมานะที่เกิด ร่วมกัน. บทว่า กิเลสมญฺนาย ความว่า ย่อมสำคัญด้วยความสำคัญ ด้วย กิเลส ด้วยอรรถว่าเข้าไปทรมานตัวเอง ซึ่งมีประการดังกล่าวแล้ว. บทว่า กุหา ความว่า ทำให้ประหลาด. บทว่า ถทฺธา ความว่า กระด้างเหมือนตอไม้. บทว่า ลปา ความว่า พูดพล่อยด้วยปัจจัยนิมิต. บทว่า สงฺคตํ ความว่า สิ่งที่มาประจวบ คือสิ่งที่เห็นแล้ว หรือ แม้ถูกต้องแล้ว. บทว่า ปิยายิตํ ความว่า การทำให้เป็นที่รัก. บทว่า สงฺคตํ ความว่า อยู่พร้อมหน้า. บทว่า สมาคตํ ความว่า มาใกล้. บทว่า สมาหิตํ ความว่า เป็นอันเดียวกัน. บทว่า สนฺนิปติตํ ความว่า ประมวลไว้. บทว่า สุปินคโต ความว่า เข้าไปแล้วสู่ความฝัน. บทว่า เสนาวิยูหํ ปสฺสติ ความว่า เห็นการตั้งค่ายของเสนา. บทว่า อารามรามเณยฺยกํ ความว่า ความน่ารื่นรมณ์แห่งสวน ดอกไม้เป็นต้น. แม้ในบท วนรามเณยฺยกํ เป็นต้น ก็นัยนี้เหมือนกัน.