พระไตรปิฎก

บทว่า วูปสมาย ความว่า เพื่อต้องการเข้าไปสงบมลทินทั้งหลาย. บทว่า ปฏินิสฺสคฺคาย ความว่า เพื่อต้องการแล่นไป สละขาด และสละคืน. บทว่า ปฏิปสฺสทฺธิยา ความว่า เพื่อต้องการผล กล่าวคือความ สงบระงับ. ก็ภิกษุใดไม่ละเมถุนธรรม ภิกษุนั้นถึงพร้อมด้วยความดำริ ย่อม ซบเซา เหมือนคนกำพร้าได้ยินเสียงติเตียนของชนเหล่าอื่นแล้ว ย่อมเป็น ผู้เก้อเขิน เป็นผู้เช่นนั้นแล. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปเรโต ความว่า ประกอบ. บทว่า ปเรสํ นิคฺโฆสํ ความว่า คำติเตียนของอุปัชฌาย์เป็นต้น. บทว่า มงฺกุ โหติ ความว่า เป็นผู้เสียใจ. บทว่า กามสงฺกปฺเปน ความว่า อันวิตกที่ปฏิสังยุตด้วยกามแม้ ในบทที่ตั้งอยู่เหนือ ๆ ขึ้นไป ก็นัยนี้แหละ. บทว่า ผุฏฺโ ความว่า อันวิตกทั้งหลายถูกต้องแล้ว. บทว่า ปเรโต ความว่า ไม่เสื่อมรอบ. บทว่า สโมหิโต ความว่า ปลง คือเข้าไปในภายในโดยชอบ. บทว่า กปโณ วิย ความว่า เหมือนคนตกยาก. บทว่า มนฺโท วิย ความว่า เหมือนคนไม่มีความรู้. บทว่า โมมูโห วิย ความว่า เหมือนคนลุ่มหลง. บทว่า ฌายติ ความว่า ย่อมคิด. บทว่า ปชฺฌายติ ความว่า ย่อมคิดหนัก.