พระไตรปิฎก

จักรวาลทั้งหมดมีปริมณฑล สามล้านหกแสน หนึ่งหมื่นสามร้อยห้าสิบโยชน์. ในโอกาสโลกนั้น มีแผ่นดินหนาสองแสนสี่หมื่นโยชน์ น้ำรองแผ่นดิน สี่แสนแปดหมื่นโยชน์ ตั้งอยู่บนลม. ลมที่รองน้ำแม้นั้น ลมพุ่งขั้นสู่ท้องฟ้า เก้าแสนหกหมื่นโยชน์ นี้เป็น การตั้งอยู่ของโลก. เมื่อสัณฐานโลกเป็นอยู่อย่างนี้ ภูเขาสิเนรุหยั่งลงในห้วงน้ำใหญ่โผล่ขึ้นสูงแปดหมื่น สี่พันโยชน์. รัตนะวิจิตรนานาชนิดล้วนเป็นของทิพย์ มีอยู่ที่ภูเขาสิเนรุในส่วนที่หยั่งลงและโผล่ขึ้น ตามลำดับ ประมาณส่วนละครึ่งหนึ่ง ๆ. ภูเขาหินล้วนเป็นภูเขาใหญ่ ๗ ลูก คือยุคนธระ อิสิน- ธระ กรวิกะ สุทัสสนะ เนมินธระ วินตกะ อัสสกัณณะ ตั้งอยู่รอบภูเขาสิเนรุ เป็นที่อยู่ของท้าวมหาราช เทวดา และยักษ์อาศัยอยู่. ภูเขาหิมวันต์ ๕ ลูก สูงร้อยโยชน์ ยาวและกว้าง สามพันโยชน์ ประดับด้วยยอดแปดหมื่นสี่พันยอด. ภูเขาล้อมรอบโคน สามสิบห้าโยชน์ ความกว้าง ของสาขาที่โคนห้าสิบโยชน์ ตั้งอยู่โดยรอบ. ต้นชมพูขึ้นเต็มแผ่ไปร้อยโยชน์ ด้วยความหนาแน่น ของต้นชมพูนั้น จึงเรียกว่า ชมพูทวีป.