พระไตรปิฎก

อรรถกถาฉัตตวรรค สิกขาบทที่ ๓ วินิจฉัยในสิกขาบทที่ ๔ พึงทราบดังนี้;- บทว่า วิปฺปกิรึสุ คือ พวงแก้ว๑มณีเครื่องประดับเอว ตกเรี่ยราย ลง. แม้ในสิกขาบทนี้ ก็พึงทราบว่า เป็นอาบัติมากตัว ด้วยการนับประโยค ของภิกษุณีผู้ถอดแล้วใช้. สมุฏฐานเป็นต้น มีนัยดังกล่าวแล้วเหมือนกัน. ใน สิกขาบทนี้ เป็นอกุศลจิตอย่างเดียว แล. อรรถกถาฉัตตวรรค สิกขาบทที่ ๓ จบ ๑. ปาฐะโยชนา ๒/๑๖๑ เป็น มณโย.