Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 5 หน้าที่ 487

เล่ม มมร. 5 หน้า 487 ข้อ 468
อรรถกถาฉัตตวรรค สิกขาบทที่ ๗ วินิจฉัยในสิกขาบทที่ ๗ พึงทราบดังนี้:- ในคำว่า อุมฺมทฺทาเปติ อาปตฺติ ปาจิตฺติยสฺส นี้ มีวินิจฉัยว่า ในการบีบนวดไม่ปล่อยมือ เป็นอาบัติเพียงตัวเดียว. ในการบีบนวดปล่อยมือๆ เป็นอาบัติมากตัว โดยการนับประโยค. แม้ในการขยำก็นัยนี้นั่นแล. บทว่า คิลานาย ได้แก่ มีอาพาธ โดยที่สุดแม้ด้วยความเมื่อยล้าใน การเดินทาง. บทว่า อาปทาสุ ได้แก่ ในอันตรายมีร่างกายสั่นเท้า เพราะความ กลัวพวกโจรเป็นต้น. คำที่เหลือ ง่ายทั้งนั้น . สมุฏฐานเป็นต้นเช่นเดียวกัน กับสิกขาบทที่ ๓ นั้น แล. อรรถกถาฉัตตวรรค สิกขาบทที่ ๗ จบ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka