พระไตรปิฎก

ความตายนี้เป็นสิ่งที่ทนไม่ได้ ไม่มีการตอบ. แทน เป็นที่ตั้งของทุกข์, เพราะเหตุนั้นท่านจึง กล่าวว่า ความตายนี้เป็นทุกข์แน่นอน. ๘๑] จิตเร่าร้อนมีการเพ่งภายในเป็นลักษณะของผู้ที่ถูกความ เสื่อมแห่งญาติเป็นต้นมากระทบ ชื่อว่าความโศกในบทว่า โสกะ เป็นต้น. ความโศกชื่อว่าเป็นทุกข์ เพราะเป็นที่ตั้งแห่งทุกข์ จากทุกขทุกข์. ด้วย เหตุนั้นท่านจึงกล่าวว่า ความโศกย่อมทิ่มแทงหัวใจของสัตว์ทั้งหลาย ดุจถูกลูกศรอาบยาพิษเจาะ และย่อมแผดเผาอย่าง แรงกล้าดุจหลาวเหล็กถูกไฟเผาสังหารอยู่ ความโศกย่อมนำมาซึ่งพยาธิ ชรา มรณะ และการทำลาย แม้ทุกข์หลายอย่าง เพราะฉะนั้น ท่านจึงกล่าวว่า ความโศกเป็นทุกข์. ความพร่ำเพ้อของผู้ถูกความเสื่อมจากญาติเป็นต้น มาถูกต้อง ชื่อว่าปริเทวะ. ปริเทวะชื่อว่าเป็นทุกข์ เพราะความเป็นสังขารทุกข์ และเพราะเป็นที่ตั้งแห่งทุกข์. ด้วยเหตุนั้นท่านจึงกล่าวว่า สัตว์ถูกลูกศร คือ ความโศกกำลังร้องไห้คร่ำ. ครวญ คือ ริมฝีปาก เพดานแห้งผากเป็นโรคผอม-