พระไตรปิฎก

พาน ด้วยอนุปาทิเสสนิพพานธาตุ ในระหว่างต้นสาละคู่ในเวลา กลางคืน, และข้อที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัส สุตตะ เคยยะ ฯลฯ เวทัลละในปฐมโพธิกาลบบ้าง ในมัชฌิมโพธิกาลบ้าง ในปัจฉิมโพธิกาล บ้าง ในเวลาประมาณ ๔๕ ปี ในระหว่างนี้, ทั้งหมดนั้น ทั้งโดยอรรถ ทั้งโดยพยัญชนะ ไม่มีโทษ ไม่ควรติเตียน ไม่หย่อน ไม่ยิ่ง บริบูรณ์ ด้วยอาการทั้งปวง ถอนความมัวเมา ราคะ โทสะ โมหะ, ไม่มีความ ผิดพลาด แม้เพียงปลายขนสัตว์ในคำสอนนั้น, ทั้งหมดนั้นเป็นความ จริงแท้ ดุจประทับด้วยดวงตราดวงเดียว, ดุจตวงด้วยทะนานเดียว และ ดุจชั่งด้วยตราชั่งอันเดียว. ดังที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ว่า ดูก่อนจุนทะ ข้อที่ตถาคตตรัสรู้สัมมาสัม- โพธิญาณอันยอดเยี่ยม ในเวลากลางคืน, และ ข้อที่ตถาคตปรินิพพานด้วยอนุปาทิเสสนิพพานใน เวลากลางคืน, ข้อที่ตถาคตกล่าวชี้แจงแสดงใน ระหว่างนี้ ทั้งหมดนั้นเป็นความจริงแท้ทีเดียว, ไม่ เป็นอย่างอื่น เพราะฉะนั้น บัณฑิตจึงขนานพระ- นามว่า ตถาคต๑. คต ศัพท์ในบทนี้ มีอรรถว่าคำพูด พระนามว่า ตถาคต เพราะตรัสอย่างนั้นด้วยประการฉะนี้. ๑. ที. ปา. ๑๑/๑๒๐.