Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 68 หน้าที่ 706

เล่ม มมร. 68 หน้า 706 ข้อ 119
ความไม่เป็นไป ความไม่มีนิมิต ความไม่มี ธรรมเครื่องประมวลมาและความไม่ปฏิสนธิ ว่าเป็นสุขนี้เป็นญาณในสันติบท อาทีนว- ญาณนี้ย่อมเกิดในฐานะ ๕ ญาณในสันติบท ย่อมเกิดในฐานะ ๕ พระโยคาวจรย่อมรู้ชัด ญาณ ๑๐ ย่อมไม่หวั่นไหวเพราะทิฏฐิต่าง ๆ เพราะเป็นผู้ฉลาดในญาณทั้ง ๒ ฉะนี้แล. ชื่อว่าญาณ เพราะอรรถว่ารู้ธรรมนั้น ชื่อว่าปัญญา เพราะ อรรถว่ารู้ชัด เพราะเหตุนั้นท่านจึงกล่าวว่า ปัญญาในความปรากฏโดย ความเป็นภัย เป็นอาทีนวญาณ. อรรถกถาทีนวญาณนิทเทส ๑๑๕ - ๑๑๙] พึงทราบวินิจฉัยในอาทีนวญาณนิทเทสดังต่อไปนี้ บทว่า อุปฺปาโท - ความเกิดขึ้น คือ เกิดขึ้นในโลกนี้ เพราะ กรรมเก่าเป็นปัจจัย. บทว่า ปวตฺตํ - ความเป็นไป คือ ความเป็นไปของความเกิด ขึ้นอย่างนั้น. บทว่า นิมิตฺตํ คือ สังขารนิมิต แม้ทั้งหมด. บทว่า อายูหนํ - กรรมประมวลมาเป็นภัย คือ กรรมอันเป็น เหตุแห่งปฏิสนธิต่อไป. บทว่า ปฏิสนฺธิ คือ การเกิดต่อไป.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka