พระไตรปิฎก

สังขารุเปกขาของปุถุชนเป็นกุศล แม้ของพระเสขะก็เป็นกุศล แต่ของท่านผู้ปราศจากราคะเป็นอัพยากฤต การน้อมจิตไปในสังขารุ- เปกขาของปุถุชน ของพระเสขะและของท่านผู้ปราศจากราคะ มีความ ต่างกันโดยสภาพเป็นกุศลและอัพยากฤตอย่างนี้. [๑๒๙] การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชน ของพระ- เสขะและของท่านผู้ปราศจากราคะ มีความต่างกันอย่างไร ? สังขารุเปกขาของปุถุชน ปรากฏดีในกาลนิดหน่อย คือในเวลา เจริญวิปัสสนา ไม่ปรากฏดีในกาลนิดหน่อย แม้สังขารุเปกขาของ พระเสขะ ก็ปรากฏดีในกาลนิดหน่อย สังขารุเปกขาของท่านผู้ปราศจาก ราคะ ปรากฏดีโดยส่วนเดียว การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชน ของพระเสขะและของท่านผู้ปราศจากราคะ มีความต่างกันโดยสภาพที่ ปรากฏและโดยสภาพที่ไม่ปรากฏอย่างนี้. [๑๓๐] การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชน ของพระ- เสขะและของท่านผู้ปราศจากราคะ มีความต่างกันอย่างไร ? ปุถุชนย่อมพิจารณา เพราะเป็นผู้ยังไม่เสร็จกิจจากสังขารุเปกขา แม้พระเสขะก็พิจารณาเพราะเป็นผู้ยังไม่เสร็จกิจจาสังขารุเปกขา ส่วน ท่านผู้ปราศจากราคะ ย่อมพิจารณาเพราะเป็นผู้เสร็จกิจจากสังขารุเปก- ขา การน้อมจิตไปในสังขารุเปกขาของปุถุชน ของพระเสขะและของ