พระไตรปิฎก

บทว่า ปริญฺาตา โหนฺติ - เป็นอันกำหนดรู้แล้ว คือ เป็น อันรู้โดยรอบด้วยสามารถแห่งสามัญลักษณะ. บทว่า ตีริตา โหนฺติ - เป็นอันพิจารณาแล้ว คือ เข้าไปกำหนด ให้ถึงพร้อมด้วยความเป็นของไม่เที่ยงเป็นต้น ด้วยสามารถแห่งตีรณ ปริญญา. บทว่า ปหีนา โหนิติ - เป็นอันละได้แล้ว คือ เป็นอันละ นิจสัญญาเป็นต้น ด้วยอนิจจานุปัสนาญาณเป็นต้น ตั้งแต่ภังคานุปัสนา- ญาณ. บทว่า ปริจฺจตฺตา โหนฺติ - เป็นอันสละแล้ว คือ เป็นอัน ทอดทิ้ง ด้วยสามารถแห่งการละนั่นเอง. บทว่า ภาวิตา โหนฺติ - เป็นอันเจริญแล้ว คือ เป็นอันเจริญ แล้ว และอบรมแล้ว. บทว่า เอกรสา โหนฺติ - มีรสเป็นอันเดียวกัน คือ มีกิจ อย่างเดียวกัน ด้วยการให้สำเร็จกิจของตน และด้วยการละฝ่ายตรง กันข้าม. หรือมีรสเป็นอันเดียวกัน ด้วยวิมุตติรส ด้วยการพ้นจาก ธรรมเป็นฝ่ายข้าศึก. บทว่า สจฺฉิกตา โหนฺติ - เป็นอันทำให้แจ้งแล้ว คือ เป็น อันทำให้ประจักษ์ว่า ผลธรรม ด้วยสามารถการได้ นิพพานธรรม ด้วยสามารถการแทงตลอด.