พระไตรปิฎก

เพราะเหตุนิมิตโดยความเป็นภัย. บทว่า ปณิธึ ได้แก่ ตัณหา. บทว่า อปฺปณิหิเต - ในนิพพานอันไม่มีตัณหาเป็นที่ตั้ง คือ ในนิพพานอันเป็นปฏิปักษ์ของตัณหา. บทว่า อภินิเรสํ ได้แก่ การถือมั่นตัวตน. บทว่า สุญฺเต ได้แก่ นิพพานอันว่างจากตัวตน. บทว่า สุญฺโต คือ ความสูญนั่นแหละ ชื่อว่า สุญญต- วิหาร. บทว่า ปวตฺตํ อชฺฌุเปกฺขิตฺวา - เพิกเฉยความเป็นไปแล้ว คือ เพิกเฉยความเป็นไปอันเป็นวิบากด้วยความวางเฉยในสังขาร. จริงอยู่ สัตว์ทั้งหลายเป็นผู้พอใจความเป็นไปอันเป็นวิบากกล่าวคือ สุคติ. แต่ พระโยคาวจรนี้ประสงค์จะเข้าผลสมาบัติ เห็นความเป็นไปแม้นั้นและ สังขารทั้งปวงโดยความเป็นของไม่เที่ยง ย่อมเพิกเฉยเสีย. เพราะว่าครั้น เห็นอย่างนี้แล้วย่อมสามารถเข้าผลสมาบัติได้. ไม่สามารถเข้าได้โดย ประการอื่น. บทว่า อาวชฺชิตฺวา - พิจารณาแล้ว คือ พิจารณาด้วยอาวัชชนะ. บทว่า สมาปชฺชติ - คือ ย่อมเข้าถึงผลสมาบัติ.