พระไตรปิฎก

เต่าก็ตายไปตามลำดับ แล้วเกิดในพรหมโลก. แม้สัตว์นรกก็ไปเกิด ด้วย. ในข้อนี้ อาจารย์พวกหนึ่งกล่าวว่า สัตว์นรกย่อมพินาศไปใน ความปรากฏแห่งพระอาทิตย์ดวงที่ ๗. บุคคลไม่เว้นจากฌานย่อมเกิด ในพรหมโลก. บางพวกถูกทุพภิกขภัยบีบคั้น. บางพวกไม่ควรเพื่อบรรลุ ฌาน. สัตว์เหล่านั้นเกิดขึ้นพรหมโลกได้อย่างไร ? ตอบว่า ด้วยอำนาจฌานที่ได้ในเทโลก. จริงอยู่ ในกาลนั้น โดยล่วงไปแสนปีจักสิ้นกัป. ฉะนั้น กามาวจรเทพทั้งหลาย ชื่อว่า โลกพยูหะ เป็นชาวโลก ปล่อยศีรษะ ผมเผ้ารุงรัง ร้องไห้ เอามือเช็ดน้ำตา นุ่งผ้าแดง มีเพศผิดรูปยิ่งนัก เที่ยวไปในทางของมนุษย์ พากันบอกกล่าวอย่างนี้ว่า ผู้นิรทุกข์ทั้งหลาย ล่วงไปแสนปีจากนี้จัก สิ้นกัป. โลกนี้จักพินาศ. แม้มหาสมุทรก็จัก เหือดแห้ง. และมหาปฐพีพระยาภูเขาสิเนรุจักถล่ม ทลายพังพินาศไป. โลกจักพินาศตลอดถึงพรหม โลก. ผู้นิรทุกข์ทั้งหลาย พวกท่านจงเจริญ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขากันเถิด. จงบำรุงมารดา บิดา จงเป็นผู้อ่อนน้อมต่อผู้เจริญในตระกูล ดังนี้.