พระไตรปิฎก

ทั้งทางเดิน เวลานั้น พวกคนธรรพ์ได้สร้างสถูปสำเร็จด้วย ทองคำล้วน. ในกาลนั้น พระสถูปจึงสูงสุด ๗ โยชน์ สว่างไสวอยู่ ไม่ปรากฏกลางคืน กลางวัน แสงสว่างมีอยู่เสมอไป. พระจันทร์พระอาทิตย์พร้อมทั้งดาว ครอบงำรัศมีพระสถูป นั้นไม่ได้ ก็แสงสว่างโพลงไปไกลร้อยโยชน์โดยรอบ (พระ- สถูป). ในเวลานั้น มนุษย์เหล่าใดจะบูชาพระสถูป พวกเขาไม่ ต้องขึ้นพระสถูป พวกเขายกขึ้นไว้ในอากาศ ยักษ์ตนหนึ่ง ที่พวกเทวดาตั้งไว้ ชื่อว่าอภิสัมมตะ ยกธงหรือพวงดอกไม้ ให้ขึ้นไปในเบื้องสูง. มนุษย์เหล่านั้นมองไม่เห็นยักษ์ เห็นแต่พวงดอกไม้ขึ้นไป ครั้นเห็นเช่นนี้แล้วก็กลับไป มนุษย์ทั้งหมดย่อมไปสู่สุคติ. มนุษย์เหล่าใดชอบใจในปาพจน์ และเหล่าใดเลื่อมใส ในพระศาสนา ต้องการจะเห็นปาหาริย์ ย่อมบูชาพระสถูป. เวลานั้น เราเป็นคนยากไร้อยู่ในเมืองหังสวดี เราได้เห็น หมู่ชนเบิกบาน จึงคิดอย่างนี้ในเวลานั้นว่า เรือนพระธาตุ เช่นนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าองค์ใด พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์นี้โอฬาร ก็หมู่ชนเหล่านี้มีใจยินดี ไม่รู้จักอิ่มใน สักการะที่ทำอยู่. แม่เราก็จักทำสักการะแด่พระโลกนาถผู้คงที่บ้าง เราจัก เป็นทายาทในธรรมของพระองค์ในอนาคต.