พระไตรปิฎก

สรณคมนิยเถราปทานที่ ๓ (๑๑๓) ว่าด้วยผลแห่งการถึงศาสดาเป็นสรณะ [๑๑๕] สงครามปรากฏแก่ท้าวเทวราชทั้งสอง (พญายักษ์) กอง ทัพประชิดกันเป็นหมู่ ๆ เสียงอันดังกึกก้องได้เป็นไป. พระศาสดาพระนามว่าปทุมุตตระ ทรงรู้แจ้งโลก สมควร รับเครื่องบูชา ประทับยืนอยู่ในอากาศ ทรงยังมหาชนให้เกิด สังเวช. เทวดาทั้งปวงมีใจยินดีต่างวางเกราะและอาวุธ ถวาย บังคมพระสัมพุทธเจ้า รวมเป็นอันเดียวกันได้ในขณะนั้น. พระศาสดาผู้ทรงอนุเคราะห์ ทรงรู้แจ้งโลก ทรงทราบ ความดำริของเราแล้ว ทรงเปล่งวาจาสัตบุรุษ ทรงยังมหาชน ให้เย็นใจว่า ผู้เกิดเป็นมนุษย์มีจิตประทุษร้าย เบียดเบียนสัตว์เพียง ตัวหนึ่ง จะต้องเข้าถึงอบายเพราะจิตประทุษร้ายนั้น. เปรียบเหมือนช้างในค่ายสงคราม เบียดเบียนสัตว์เป็น อันมาก ท่านทั้งหลายจงดับ (ระงับ) จิตของตน อย่าเดือด ร้อนบ่อย ๆ เลย. แม้พวกเสนาของพญายักษ์ทั้งสอง ได้ประชุมกัน นับถือ พระโลกเชษฐ์ผู้คงที่เป็นอันดี เป็นสรณะ. ส่วนพระศาสดาผู้มีพระจักษุ ทรงยังหมู่ชนให้ยินยอมแล้ว ทรงเพ่งดูในเบื้องบนจากเทวดาทั้งหลาย บ่ายพระพักตร์ทาง ทิศอุดรเสด็จกลับไป.