พระไตรปิฎก

กุสุมสนิยเถราปทานที่ ๖ (๑๒๖) ว่าด้วยผลแห่งกาสรถวายอานิสแด่พระพุทธเจ้า [๑๒๘] ในกาลนั้น เราเป็นพราหมณ์อยู่ในนครธัญญวดี รู้จบ ไตรเพท เป็นผู้เข้าใจตัวบท เข้าใจไวยากรณ์ เป็นผู้ฉลาด ในตำราทำนายลักษณะ คัมภีร์อิติหาส และตำราทำนายนิมิต พร้อมทั้งคำภีร์สนิฆัณฑุและคัมภีร์เกฏุภะ บอกมนต์กะศิษย์ ทั้งหลาย เราวางดอกอุบล ๕ กำไรเบื้องบน เราประสงค์จะ บวงสรวงบูชายัญในสมาคมบิดามารดา. ในกาลนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าวิปัสสีผู้ประ- เสริฐกว่านระ แวดล้อมด้วยภิกษุสงฆ์ ทรงยังทิศทั้งปวงให้ สว่างไสวเสด็จมา. เราปูลาดอาสนะแล้วลาดดอกอุบลนั้น แล้วนิมนต์พระ- มหามุนี นำมาสู่เรือนของตน. อามิสอันรดที่เราตระเตรียมไว้ มีอยู่ในเรือนของตน เรา เลื่อมใสได้ถวายอามิสนั้น แต่พระพุทธเจ้าด้วยมือทั้งสอง ของตน. เราทราบเวลาที่พระผู้มีพระภาคเจ้าเสวยแล้ว ได้ถวาย ดอกอุบลกำหนึ่ง พระสัพพัญญูทรงอนุโนทนาแล้ว บ่าย พระพักตร์กลับไปยังทิศอุดร. ในกัปที่ ๙๑ แต่กัปนี้ เราได้ถวายดอกไม้ใดในกาลนั้น ด้วยการถวายดอกไม้นั่น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่ง การถวายดอกไม้.