พระไตรปิฎก

ผลทายกเถราปทานที่ ๗ (๑๒๗) ว่าด้วยผลแห่งการถวายเมล็ดบัว [๑๒๙] เรา (เป็นพราหมณ์) ผู้เล่าเรียน ทรงจำมนต์รู้จบไตรเพท อยู่ในอาศรมในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์. เครื่องบูชาไฟเมล็ดบัวขาวของเรามีอยู่ เราใส่ไว้ในห่อ แล้วห้อยไว้บนยอดไม้. เรามีจิตเสื่อมใสมีใจโสมนัส ได้ถวายเมล็ดบัวแด่พระ- พุทธเจ้า พระศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้ามีพระฉวีวรรณดัง ทองคำ สมควรรับเครื่องบูชา ทรงยังให้เกิดแก่เรา ทรง นำสุขให้เราในปัจจุบัน ประทับอยู่ในอากาศได้ตรัส คาถาพระนี้ว่า เรามีจิตเลื่อมใสมีใจโสมนัส ได้ถวายเมล็ดบัวแด่พระ- พุทธเจ้า พระศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้ามีพระฉวีวรรณดัง ทองคำ สมควรรับเครื่องบูชา ทรงยังปีติให้เกิดแก่เรา ทรง นำสุขมาให้เราในปัจจุบัน ประทับยืนอยู่ในอากาศได้ตรัส คาถาพระนี้ว่า ด้วยการถวายเมล็ดบัวนี้ และด้วยการตั้งเจตนาไว้ ผู้นี้ จะไม่เข้าถึงทุคติเลยตลอดแสนกัป. ด้วยกุศลมูลนั้นนั่นแล เราได้เสวยสมบัติแล้ว ละความ ชนะและความแพ้ บรรลุถึงฐานะอันไม่หวั่นไหว. ในกัปที่ ๗๐๐ แต่กัปนี้ เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิราช มีนามว่าสุมังคละ สมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพละมาก.