Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 71 หน้าที่ 806

เล่ม มมร. 71 หน้า 806 ข้อ 339
คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และ อภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว คำสอนของพระพุทธเจ้า เราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระปภังกรเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการ ฉะนี้แล. จบปภังกรเถราปทาน ติณกุฏิทายกเถราปทานที่ ๗ (๓๓๗) ว่าด้วยผลแห่งการถวายกุฎีหญ้า [๓๓๙] เราเป็นคนรับจ้างทำการงานของคนอื่น ขวนขวาย ในทางเกิดการงานของคนอื่น อาศัยอาหารของผู้อื่น อยู่ใน นครพันธุมดี. ในกาลนั้น เรานั่งอยู่ในที่ลับแล้ว คิดอย่างนี้ว่า พระ- พุทธเจ้าเสด็จอุบัติขึ้นแล้วในโลก แต่การก่อสร้างบุญกุศล ของเราไม่มี. บัดนี้เป็นเวลาสมควรที่เราจะชำระคติ ถึงเวลาของเราแล้ว การถูกต้องนรกเป็นทุกข์แก่สัตว์ทั้งหลายผู้ไม่มีบุญเป็นแน่แท้. ครั้นเราคิดอย่างนี้แล้ว จึงเข้าไปหาเจ้าของงาน ขอหยุด การงานวันหนึ่ง แล้วเข้าป่าใหญ่. ในกาลนั้น เราขนเอาหญ้า ไม้และเถาวัลย์มาแล้ว ตั้ง เสาไม้ขึ้น ๓ ต้น ได้สร้างเป็นกุฎีหญ้า.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka