Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 71 หน้าที่ 874

เล่ม มมร. 71 หน้า 874 ข้อ 392
ด้วยผลกรรมอันเหลือนั้น ในภพหลังสุดนี้ เราจึงได้คำ กล่าวตู่เพราะเหตุแห่งนางสุนทริกา. เพราะการกล่าวตู่พระเถระนามว่า นันทะ สาวกของพระ- พุทธเจ้า ผู้ครอบงำอันตรายทั้งปวง เราจึงท่องเที่ยวอยู่ในนรก สิ้นกาลนาน. เราท่องเที่ยว อยู่ในนรกเป็นเวลานานถึงหมื่นปี ได้ความ เป็นมนุษย์แล้ว ได้การกล่าวตู่เป็นอันมาก. ด้วยผลกรรมที่เหลือนั้น นางจิญจมาณวิกามากันหมู่ชน ได้กล่าวตู่เราด้วยคำอันไม่เป็นจริง. เมื่อก่อน เราเป็นพราหมณ์ชื่อว่า สุตวา อันชนทั้งหลาย สักการะบูชา สอนมนต์ให้กันมาณพประมาณ ๕๐๐ คนในป่า ใหญ่. ก็เราได้เห็นฤๅษีผู้น่ากลัว ได้อภิญญา ๕ มีฤทธิ์มากมา ในสำนักของเรา เราจึงกล่าวตู่ฤๅษีผู้ไม่ประทุษร้าย โดยได้ บอกกะพวกศิษย์ของเราว่า ฤๅษีพวกนี้มักบริโภคกาม แม้เมื่อเราบอก (เท่านั้น) พวก มาณพก็เชื่อฟัง ครั้งนั้นมาณพทั้งปวง เที่ยวไปเพื่อภิกษาใน สกุล ๆ พากันบอกแก่มหาชนว่า ฤาษีผู้นี้มักบริโภคกาม. ด้วยวิบากแห่งกรรมนั้น ภิกษุ ๕๐๐ เหล่านี้ ได้คำกล่าวตู่ ทั้งหมด เพราะเหตุแห่งนางสุนทริกา. ในกาลก่อน เราได้ฆ่าพี่น้องชายต่างมารดา เพราะเหตุ แห่งทรัพย์ จับใส่ลงในซอกเขาและบด (ทับ) ด้วยหิน ด้วย
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka