Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 71 หน้าที่ 884

เล่ม มมร. 71 หน้า 884 ข้อ 393
จงบอกแก่เรา ข้าแต่พระราชาผู้พระ ข้าพระองค์ปรารถนา พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐยิ่ง. ข้าพระองค์จักนิมนต์พระสัมพุทธเจ้าให้เสวย ชีวิตของ ข้าพระองค์อย่าเป็นโทษ พระองค์ตรัสว่า เราจะให้พรอย่างอื่น แก่ท่าน ท่านอย่าขอพระตถาคตเลย. ใครไม่พึงให้พระพุทธเจ้า ผู้เปรียบเหมือนแก้วมณี มี รัศมีรุ่งเรือง, ขอเดชะ พระองค์ทรงบันลือแล้วมิใช่หรือว่า ตลอดถึงชีวิตอันมีอยู่ เมื่อพระองค์ประทานชีวิตได้ ก็ควร พระราชทานพระตถาคตได้. พระมหาวีรเจ้าควรงดไว้ เพราะใคร ๆ ไม่พึงให้พระชิน- เจ้า พระพุทธเจ้าเรารับให้ไม่ได้ ท่านจงรับเอาทรัพย์จนนับ ไม่ถ้วนเถิด. เราจะต้องถึงการวินิจฉัย จักถามผู้วินิจฉัยทั้งหลาย ผู้ วินิจฉัยจักตัดสินละเอียด ฉันใด เราจักสอบถามข้อนั้น ฉันนั้น เราได้จับที่พระหัตถ์ของพระราชา พากันไปสู่ศาลที่พิจารณา พิพากษา. เราได้กล่าวคำนี้ตรงหน้าของตุลาการและผู้พิพากษาทั้ง- หลายว่า ขอตุลาการและผู้พิพากษาจงฟังเรา พระราชาได้ พระราชทานพรแก่เราว่า เราไม่ยกเว้นอะไร ๆ แม้ชีวิตก็ปวารณาให้ได้ เมื่อเราขอ พระราชทานพร เราจึงขอพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด. พระพุทธเจ้า ย่อมเป็นอันพระองค์พระราชทานแก่เราด้วยดี ท่านทั้งหลาย จงตัดความสงสัยของเรา เราทั้งหลายจะเชื่อ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka