พระไตรปิฎก

ครั้งนั้น ลมพายุใหญ่ดังขึ้นแล้วพัดป่า ให้สั่นสะเทือน อากาศดังลั่นในเมื่อฟ้าฝ่า ลำดับนั้น อสนีบาตได้ตกลงบนศีรษะ ของเรา ก็ในกาลนั้น เราเป็นผู้นั่งตายอยู่ ณ ที่นั้น เราเป็นผู้ประกอบด้วยบุญกรรม เข้าถึง สวรรค์ชั้นดุสิต ซากศพของเราตกไป ส่วนเรา รื่นรมย์อยู่ในเทวโลก นางเทพอัปสร ๘๔,๐๐๐ นาง ล้วนประดับ ประดาสวยงาม ต่างก็บำรุงเราทั้งเช้าเย็น นี้เป็น ผลแห่งการถวายเหง้าบัว ครั้งนั้น เรามาสู่กำเนิดมนุษย์เป็นผู้ถึง ความสุข ความบกพร่องในโภคทรัพย์ ไม่มีแก่ เราเลย นี้ก็เป็นผลแห่งการถวายเหง้าบัว เราอันพระสัมพุทธเจ้า ผู้ประเสริฐ กว่าทวยเทพ ผู้คงที่ พระองค์นั้นทรงอนุเคราะห์ แล้ว จึงเป็นผู้สิ้นอาสวะทั้งปวง บัดนี้ภพใหม่ ไม่มีอีก ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ เราได้ถวายภิกษา ใดในกาลนั้น ด้วยการถวายภิกษา เราไม่ รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายเหง้าบัว