Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 634

เล่ม มมร. 72 หน้า 634 ข้อ 167
ดิฉันกับเศรษฐีนั้นทำยัญเหล่านั้นโดย ประการทั้งปวงจนตลอดชีวิต แล้วได้ไปสู่สุคติภพ พร้อมกัน เสวยสมบัติทั้งหลายในเทวดาและมนุษย์ ท่องเที่ยวไปกับเศรษฐีนั้น ปานประหนึ่งว่าเงา ติดตามไปกับตัวฉะนั้น ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้พระพุทธเจ้า พระนามว่าวิปัสสี ผู้เป็นนายกของโลก มีพระ- เนตรงาม ทรงเห็นแจ่มแจ้งในธรรมทั้งปวง เสด็จ อุบัติขึ้นแล้ว ครั้งนั้น พราหมณ์ที่ประชุมชนสมมติว่า เป็นผู้ดี สมบูรณ์ด้วยความดี มั่งมีทรัพย์ อยู่ ในพระนครพันธุมดี แม้ครั้งนั้น ดิฉันเป็นพราหมณ์ของ พราหมณ์นั้น มีจิตเสมอกัน บางครั้ง พราหมณ์นั้น เข้าไปเฝ้าพระมหามุนี ซึ่งประทับในหมู่ชนทรง แสดงธรรมส่วนอมตบทอยู่ ได้ฟังธรรมแล้วเบิก- บานใจ ได้ถวายผ้าห่มผืนหนึ่ง มีผ้านุ่งผืนเดียวกลับไปถึงเรือน แล้วได้ บอกดิฉันว่า ดูก่อนน้องหญิงผู้มีบุญมาก เชิญ อนุโมทนาเถิด ผ้าห่มฉันถวายพระพุทธเจ้าแล้ว ขณะนั้นดิฉันประนมอัญชลีกล่าวอนุโม- ทนาว่า นายขา ผ้าห่มท่านถวายดีแล้วแด่พระ พุทธเจ้าผู้ประเสริฐ คงที่.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka