Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 637

เล่ม มมร. 72 หน้า 637 ข้อ 167
ดิฉันเกิดในภพไหน ๆ ก็มีรูปสวย เพราะถวายทาน แต่มีกลิ่นตัวเหม็น เพราะทำ ความไม่ดี หยาบคายต่อพระปัจเจกพุทธเจ้า. เมื่อพระเจดีย์แห่งพระกัสสปธีรเจ้าซึ่ง สามีให้สำเร็จแล้ว ดิฉันมีความยินดีได้ถวายแผ่น อิฐทองคำอย่างดี เอาแผ่นอิฐนั้นชุบจนเปียก ด้วยน้ำหอมที่เกิดแต่เครื่องหอมสี่ชนิด จึงพ้นจาก โทษที่มีกลิ่นตัวเหม็น งดงามดีทั่วสรรพางค์ และให้ช่างเอารัตนะ ๗ ประการทำ ตะเกียง ๗ แสนดวง ใส่เปรียงเต็มแล้ว ให้ใส่ ไส้พันไส้ ตามประทีปตั้งไว้ ๗ แถว เพื่อบูชา พระพุทธจ้า ผู้เป็นที่พึ่งของสัตว์โลก ด้วยจิต อันเลื่อมใส แม้ในครั้งนั้น ดิฉันมีส่วนในบุญนั้น โดยพิเศษ สามีของดิฉันไปเกิดในแคว้นกาสี มีนาม ปรากฏว่าสุมิตตะ ดิฉันเป็นภรรยานายสุมิตตะนั้น เป็นผู้เจริญด้วยสุขสมบัติ เป็นที่รักของสามี ครั้งนั้น สามีของดิฉันได้ถวายผ้าโพก ศีรษะเนื้อดีแก่พระปัจเจกมุนี แม้ดิฉันก็มีส่วน แห่งทานนั้น อนุโมทนาทานอันอุดม สามีไปเกิด ในกำเนิดแห่งชาวโลกิยะในแคว้นกาสี ครั้งนั้น สามีของดิฉัน พร้อมกับบุตร ของชาวโกลิยะ ๕๐๐ คน ได้บำรุงพระปัจเจก- พุทธเจ้า ๕๐๐ องค์ อาราธนาพระปัจเจกพุทธเจ้า
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka