พระไตรปิฎก

๑๙. ความไม่พัดแห่งลม เป็น บุพนิมิต แห่งการทำลายทิฏฐิ ๖๒ ๒๐. ความที่ต้นไม้ทั้งหลายออกดอกบาน เป็น บุพนิมิต แห่งความ ที่ธรรมวินัยออกดอกบาน โดยดอกคือวิมุตติ ๒๑. ความจรัสแสงยิ่งของดวงจันทร์ เป็น บุพนิมิต แห่งความที่ พระองค์เป็นที่รักใคร่ของคนเป็นอันมาก ๒๒. ความที่ดวงอาทิตย์สุกใสแต่ไม่ร้อนแรง เป็น บุพนิมิต แห่ง ความเกิดขึ้นแห่งความสุขกายสุขใจ ๒๓. การโผบินจากท้องฟ้าเป็นต้นสู่แผ่นดินของฝูงนก เป็น บุพนิมิต แห่งการฟังพระโอวาทแล้วถึงสรณะด้วยชีวิตของมหาชน ๒๔. การตกลงมาแห่งเมฆฝน ที่เป็นไปในทวีปทั้ง ๔ ห่าใหญ่ เป็น บุพนิมิต แห่งฝนคือธรรมขนาดใหญ่ ๒๕. การอยู่ในภพของตนๆ ระเริงเล่นด้วยการฟ้อนรำเป็นต้นของ เทวดาทั้งหลาย เป็น บุพนิมิต แห่งการทรงบรรลุความเป็นพระพุทธเจ้าแล้ว ทรงเปล่งพระอุทาน ๒๖. การเปิดได้เองของประตูเล็กและบานประตูใหญ่ เป็น บุพนิมิต แห่งการเปิดประตูคือมรรคมีองค์ ๘ ๒๗. ความไม่มีความหิวบีบคั้น เป็น บุพนิมิต แห่งการได้อมตะ ด้วยกายคตาสติ ๒๘. ความไม่มีความระหายบีบคั้น เป็น บุพนิมิต แห่งความมีความ สุขโดยสุขในวิมุตติ ๒๙. ความได้เมตตาจิตของผู้มีเวรทั้งหลาย เป็น บุพนิมิต แห่ง การได้พรหมวิหาร ๔