พระไตรปิฎก

ผิว่าพวกเราจะพลาดคำสอน ของพระโลกนาถ พระองค์นี้ ในอนาคตกาล พวกเราก็จักอยู่ต่อพระ- พักตร์ของพระโลกนาถพระองค์นี้. มนุษย์ทั้งหลาย เมื่อข้ามแม่น้ำพลาดท่าน้ำเฉพาะ หน้าแล้ว ก็ถือเอาท่าน้ำท่าหลังข้ามแม่น้ำฉันใด. พวกเราทั้งหมด ผิว่าพ้นพระชินเจ้าพระองค์นี้ เสีย ในอนาคตกาล ก็จักอยู่ต่อพระพักตร์ของพระ ชินเจ้าพระองค์นี้ ฉันนั้นเหมือนกัน. พระทีปังกรทศทูล ผู้รู้จักโลก ทรงเป็นปฏิคาหก ผู้รับของบูชา ทรงประกาศกรรมของเราแล้ว ก็ทรง ยกพระบาทเบื้องขวา. พุทธชิโนรสทั้งหมด ที่อยู่ ณ ที่นั้น ก็พากันทำ ประทักษิณเรา เทวดา มนุษย์และอสูรทั้งหลายก็กราบ ไหว้แล้วหลีกไป. เมื่อพระโลกนาถพร้อมทั้งพระสงฆ์ เสด็จลับตา เราไปแล้ว ครั้งนั้น เราก็ลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ. เราประสบสุขโดยสุข เบิกบานโดยปราโมช อัน ปีติสัมผัสซาบซ่านแล้ว นั่งขัดสมาธิในเวลานั้น. ครั้นนั่งขัดสมาธิแล้ว เวลานั้น เราคิดอย่างนี้ว่า เราเป็นผู้ชำนาญในฌาน ถึงฝั่งในอภิญญา ๕. ในหมื่นโลกธาตุ ไม่มีฤาษีที่จะเสมอเรา ไม่มีผู้ เสมอในอิทธิธรรมทั้งหลาย เราได้ความสุขเช่นนี้.