พระไตรปิฎก

ในยุคนั้น มนุษย์มีอายุแสนปี พระองค์ทรงมี พระชนม์ยืนถึงเพียงนั้น จึงทรงยังหมู่ชนเป็นอันมาก ให้ข้ามโอฆสงสาร. พระปทุมพุทธเจ้าพระองค์นั้น ทั้งพระสาวก ยัง เวไนยสัตว์ ผู้มีอินทรีย์แก่กล้าแล้วให้ตรัสรู้ไม่เหลือ เลย ส่วนที่เหลือ ก็ทรงพร่ำสอน แล้วก็ดับขันธ- ปรินิพพาน. พระองค์ทรงละสังขารทุกอย่าง เหมือนงูลอก คราบ เหมือนต้นไม้สลัดใบเก่า แล้วก็ดับขันธ- ปรินิพพาน เหมือนดวงไฟ ฉะนั้น. พระปทุมศาสดา พระชินะผู้ประเสริฐ ดับขันธ- ปรินิพพาน ณ พระวิหาร ธัมมาราม พระบรมสารี- ริกธาตุ ก็แผ่กระจายไปเป็นส่วนๆ ณ ประเทศนั้น ๆ. จบวงศ์พระปทุมพุทธเจ้าที่ ๘