พระไตรปิฎก

ครั้งนั้น เราเป็นท้าวสักกปุรินททะ ได้บูชาด้วย ของหอม ดอกไม้ และดนตรีทิพย์. พระพุทธเจ้าแม้พระองค์นั้น ประทับนั่งท่าม กลางเทวดา ทรงพยากรณ์เราว่า ล่วงไป ๑,๘๐๐ กัป ท่านผู้นี้จักเป็นพระพุทธเจ้า. พระตถาคตทรงตั้งความเพียร ฯ ล ฯ จักอยู่ต่อ หน้าของท่านผู้นี้. เราฟังพระดำรัสของพระองค์แล้ว ก็ยิ่งเลื่อมใส จึงอธิษฐานข้อวัตรยิ่งยวดขึ้นไป เพื่อบำเพ็ญบารมี ๑๐ ให้บริบูรณ์. พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น ทรงมีพระนครชื่อ สรณะ พระชนก พระนามว่า พระเจ้าสรณะ พระชนนีพระนามว่า พระนางสุนันทา คู่พระ อัครสาวกชื่อว่า พระปรุมะ และ พระปุสสเทวะ พระพุทธอุปัฏฐากชื่อว่า สุเนตตะ๑ คู่พระอัครสาวิกา ชื่อว่า พระเขมา และ พระสัจจนามา โพธิ- พฤกษ์ชื่อว่า พิมพิชาละ ต้นมะกล่ำเครือ พระสรีระสูง ๘๐ ศอก พระชนมายุ แสนปี พระอัครมเหสีพระนามว่า พระนางวิจิโกฬิเทวี พระโอรสพระนามว่า พระปุญญวัฒนะ ออกอภิเนษกรมณ์ด้วยปราสาท. ด้วยเหตุนั้น จึงตรัสว่า พระธัมมทัสสีศาสดา ทรงมีพระนครชื่อว่าสรณะ พระชนกพระนามว่า พระเจ้าสรณะ พระชนนีพระ นามว่า พระนางสุนันทา. พระธัมมทัสสีศาสดา มีพระอัครสาวก ชื่อว่า พระปทุมะ และ พระปุสสเทวะ พระพุทธอุปัฏฐาก ชื่อว่า พระสุเนตตะ. ๑. บาลีเป็น ลุทัตตะ.