พระไตรปิฎก

มัน ทั้งไม่เค็มให้หมด พร้อมกับภาชนะ. ครั้นได้ให้หมากเม่าแก่อินทพราหมณ์นั้นแล้ว เราจึงคว่ำภาชนะ ละการแสวงหารบทมากเม่า ใหม่ เข้าไปยังบรรณศาลา แม้ในวันที่ ๒ แม้ในวันที่ ๓ อินทพราหมณ์ก็เข้ามายังสำนัก ของเรา เราไม่หวั่นไหว ไม่อาลัยในชีวิต ได้ ให้หมดสิ้นเช่นวันก่อนเหมือนกัน ในสรีระ ของเราไม่มีความหมองศรีเพราะการอดอาหาร นั้นเป็นปัจจัย เรายังวันนั้น ๆ ให้น้อมล่วง ไปด้วย ปีติ สุข และความยินดี ถ้าเรา พึงได้ทักขิไณยบุคคลผู้ประเสริฐ แม้เดือน หนึ่งสองเดือนเราก็ไม่หวั่นไหว ไม่ท้อแท้ใจ พึงทานอันอุดม เมื่อให้ทานแก่ อินทพราหมณ์ นั้น เราจะได้ปรารถนายศและลาภก็หามิได้ เราปรารถนาพระสัพพัญญุตญาณเท่านั้น จึง ได้ประพฤติกรรมเหล่านั้น ฉะนี้. จบอกิตติจริยาที่ ๑