Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 74 หน้าที่ 159

เล่ม มมร. 74 หน้า 159 ข้อ 9
พระกุมารและพระกุมารีเอง พระนางมัทรีผู้ ทรงความงามทั่วสรรพางค์ ทรงเห็นความ อัศจรรย์ที่อันไม่เคยมีมา น่าขนลุกขนพอง จึงยังสาธุการให้เป็นไปว่า ความอัศจรรย์อัน ไม่เคยมีในโลก บังเกิดขนชูชันหนอ หมู่ไม้ น้อมยอดลงมาเอง ด้วยเดชแห่งพระเวสสันดร เทวดาทั้งหลายช่วยย่นทางให้ ด้วยความเอ็น ดูพระกุมารกุมาร ในวันที่เราออกจากพระนคร สีพีนั้นเอง เราทั้ง ๔ ได้ไปถึงเจตรัฐ ในกาล นั้น พระราชา (เจ้า) หกหมื่นองค์ อยู่ใน พระนครมาตุละ ต่างก็ประนมกรอัญชลีพากัน ร้องไห้มาหา เราเจรจาปราศรัยกับโอรสของ พระเจ้าเจตราชเหล่านี้อยู่ ณ ที่นั้น ให้โอรส ของพระเจ้าเจตราชเหล่านั้นกลับที่ประตูนั้น แล้ว ได้ไปยังเขาวงกต ท้าวสักกะจอม เทวดา ตรัสเรียกวิสสุกรรมเทพบุตรผู้มีฤทธิ์ มาก แล้วรับสั่งให้ไปเนรมิตบรรณศาลาอย่าง
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka