พระไตรปิฎก

๓. จัมเปยยจริยา ว่าด้วยจริยาวัตรของจัมเปยยกนาคราช [๑๓] อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นพยานาค ชื่อจัมเปยยกะมีฤทธิ์มาก แม้ในกาลนั้น เรา เป็นผู้ประพฤติธรรม เพียบพร้อมด้วยศิลวัตร หมองูได้จับเราเป็นผู้ประพฤติธรรม รักษาอุโบ- สถให้เล่นรำอยู่ที่ใกล้ประตูพระราชวัง หมองู นั้นคิดเอาสีเช่นใด คือ สีเขียว สีเหลือง หรือ สีแดง เราย่อมเปลี่ยนไปตามจิตของเขา แปลง กายให้เหมือนที่เขาคิด เราได้ทำน้ำให้เป็นบก บ้าง ได้ทำบกให้เป็นน้ำบ้าง ถ้าแหละเราโกรธ เคืองต่อหมองูนั้น ก็พึงทำเขาให้เป็นเถ้าโดย ฉับพลัน ถ้าเราจักเป็นไปตามอำนาจจิต เราก็จัก เสื่อมจากศีล เมื่อเราเสื่อมจากศีล ประโยชน์. อันสูงสุดจะไม่สำเร็จ กายของเรานี้จะแตกไป กระจัดกระจายอยู่ ณ ที่นี้ เหมือนแกลบ จงกระจัดกระจายอยู่ก็ตามเถิด เราจะไม่ทำ ลายศีลละ ฉะนี้แล. จบ จัมเปยยจริยาที่ ๓