พระไตรปิฎก

๓. ยุธัญชยวรรค การบำเพ็ญเนกขัมมบารมีเป็นต้น ๑. ยุธัญชยจริยา ว่าด้วยจริยาวัตรของยุธัญชยกุมาร [๒๑] ในกาลเมื่อเราเป็นพระราชโอรส ( ของ พระเจ้าสัพพทัตตราช ) นามว่ายุธัญชัย มี บริวารยศหาประมาณมิได้ สลดใจเพราะได้ เห็นหยาดน้ำค้างอันเหือดแห้งเพราะแสง อาทิตย์ เราทำความเป็นอนิจจังนั้นแลให้เป็น ปุเรจาริก พอกพูนความสังเวช เราถวายบังคม พระมารดาและพระบิดาแล้ว ทูลขอบรรพชา มหาชนพร้อมทั้งชาวนิคมทั้งชาวจังหวัด ประ- นมอัญชลีอ้อนวอนเรา พระบิดาตรัสว่า วันนี้ เจ้าจงปกครองแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลเถิด ลูก เมื่อมหาชนพร้อมทั้งพระราชบิดา นาง สนม ชาวนคม และชาวแว่นแคว้น ร้องไห้ ร่ำไรควรสงสาร เราไม่ห่วงใยสละไปแล้ว เรา สละราชสมบัติในแผ่นดินหมู่ญาติ บริวารชน