พระไตรปิฎก

เมื่อพระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นขันติวาทีดาบส ทรงอดกลั้นอยู่ซึ่ง ทุกข์ใหญ่ ดุจไม่มีจิตใจ ที่กล่าวไว้ในขันติวาทิชาดก อย่างนี้ว่า เมื่อพระเจ้ากาสิราช ใช้ขวานอัน คมฟันเราผู้คล้ายกับไม่มีจิต เราก็ไม่โกรธ นั่นเป็นขันติบารมีของเรา ดังนี้ ชื่อว่า ความบำเพ็ญขันติเป็นปรมัตถบารมี โดยส่วนเดียว. เมื่อพระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นพระเจ้ามหาสุตตโสม ได้สละชีวิต รักษาความสัตย์ที่กล่าวไว้ในมหาสุตตโสมชาดก อย่างนี้ว่า เราสละชีวิตของเราตามรักษาอยู่ซึ่ง วาจาสัตย์ ให้ปล่อยกษัตริย์ ๑๐๑ พระองค์ นั่นเป็นสัจจบารมีของเรา ดังนี้ ชื่อว่า บำเพ็ญสัจจบารมีเป็นปรมัตถบารมี. เมื่อพระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นพระเตมีย์ ทรงสละแม้ชีวิตอธิษ- ฐานวัตร กล่าวไว้ในมูคปักขชาดก (ชาดกว่าด้วยบุคคลผู้เป็นใบ้และพิการ) อย่างนี้ว่า พระมารดาพระบิดามิใช่เป็นผู้น่า เกลียดชังของเรา อิสริยะใหญ่ก็มิได้เป็นที่ เกลียดชังของเรา แต่พระสัพพัญญุตญาณ เป็นที่รักของเรา เพราะฉะนั้น การอธิษฐาน จึงเป็นวัตรของเรา ดังนี้ ชื่อว่า อธิษฐานบารมีเป็นปรมัตถบารมี.