พระไตรปิฎก

๑. เถยยาวหาร (การลักโดยขโมย) ๒. ปสัยหาวหาร (การลักโดยข่มขู่) ๓. ปฏิจฉันนาวทาร (การลักโดยปกปิด) ๔. ปริกัปปาวหาร (การลักโดยกำหนดไว้) ๕. กุสาวหาร (การลักโดยจับสลาก) เนื้อความในที่นี้ท่านย่อไว้ ส่วนความพิสดาร ท่านกล่าวไว้ในสมันต- ปาสาทิกาแล้ว. ว่าด้วยกาเมสุมิจฉาจาร ก็พึงทราบวินิจฉัยในคำว่า กาเมสุมิจฉาจาร ต่อไป คำว่า กาเมสุ ได้แก่การเสพเมถุน. การประพฤติลามกอันบัณฑิต ติเตียนโดยส่วนเดียว ชื่อว่า มิจฉาจาร. แต่เมื่อว่าโดยลักษณะ ได้แก่ เจตนาเป็นเหตุก้าวล่วงฐานะที่ไม่ควรเกี่ยวข้องที่เป็นไปทางกายทวารโดยประสงค์ อสัทธรรม ชื่อว่า กาเมสุมิจฉาจาร. อคมนียฐาน ๒๐ ในกาเมสุมิจฉาจารนั้น มีหญิง ๒๐ จำพวก ได้แก่หญิงที่มารดารักษา เป็นต้น ๑๐ จำพวกแรก คือ ๑. หญิงที่มารดารักษา ๒. หญิงที่บิดารักษา ๓. หญิงที่มารดาบิดารักษา ๔. หญิงที่พี่ชายน้องชายรักษา ๕ . หญิงที่พี่สาวน้องสาวรักษา ๖. หญิงที่ญาติรักษา