Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 75 หน้าที่ 498

เล่ม มมร. 75 หน้า 498 ข้อ 177
๑. กสิณานุโลมโต (เข้าฌานลำดับกสิณ) ๒. กสิณปฏิโลมโต (เข้าฌานย้อนกสิณ) ๓. กสิณานุโลมปฏิโลมโต (เข้าฌานตามสำดับและย้อนกสิณ) ๔. ฌานานุโลมโต (เข้าตามลำดับฌาน) ๕. ฌานปฏิโลมโต (เข้าย้อนลำดับฌาน) ๖. ฌานานุโลมปฏิโลมโต (เข้าฌานตามลำดับและย้อนฌาน) ๗. ฌานุกันติกโต (เข้าฌานโดยข้ามลำดับ ) ๘. กสิณุกันติกโต (เข้าฌานโดยข้ามกสิณ) ๙. ฌานกสิณุกันติกโต (ข้ามทั้งฌานและกสิณ) ๑๐. อังคสังกันติโต (เข้าฌาน ๕ โดยก้าวล่วงองค์) ๑๑. อารัมมณสังกันติโต (เข้าฌานโดยเปลี่ยนอารมณ์) ๑๒. อังคารัมมณสังกันติโต (เข้าตามลำดับฌานและกสิณ ) ๑๓. อังคววัฏฐานโต (กำหนดรู้องค์ฌาน) ๑๔. อารัมมณววัฏฐานโต (กำหนดรู้อารมณ์). เรื่องพิสดารแห่งการฝึกจิตเหล่านั้น ข้าพเจ้ากล่าวไว้ในวิสุทธิมรรค ทั้งนั้นแล ก็พระโยคาวจรไม่เคยอบรมมาก่อน เป็นอาทิกัมมิกะ ไม่ฝึกจิต โดยอาการ ๑๔ อย่าง อย่างนี้ จักยังการแสดงฤทธิ์ต่าง ๆ ให้สำเร็จ ด้วยประการ ที่กล่าวมานี้ นั่นมิใช่ฐานะที่มีได้ จริงอยู่ แม้การบริกรรมกสิณของพระ- โยคาวจรผู้เริ่มเป็นภาระ (ของยาก) ก็บรรดาผู้เริ่มบริกรรมกสิณตั้งร้อยองค์ พันองค์ องค์เดียวย่อมสามารถ. พระโยคาวจรผู้ทำกสิณบริกรรมแล้ว การที่
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka