Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 77 หน้าที่ 357

เล่ม มมร. 77 หน้า 357 ข้อ 170
อนาลโย (ความไม่มีอาลัย) ราคกฺขโย (ความสิ้นราคะ) โทสกฺขโย (ความสิ้นโทสะ) โมหกฺขโย (ความสิ้นโมหะ) ตณฺหกฺขโย (ความสิ้นตัณหา) อนุปฺปาโท (ความไม่เกิดขึ้น) อปฺปวตฺตํ (ความไม่เป็นไป) อนิมิตฺตํ ( ความไม่มีเครื่องหมาย) อปฺปณิหิตํ (ความไม่มีที่ตั้ง) อนายูหนํ (ความไม่พยายาม) อปฺปฏิสนฺธิ (ความไม่มีปฏิสนธิ) อปฺปฏิวตฺติ (ความไม่กลับเป็นไป) อคติ (ความไม่มีคติ) อชาตํ (ความไม่เกิด) อชรํ (ความไม่แก่) อพฺยาธิ (ความไม่เจ็บ) อมตํ (ความไม่ตาย) อโสกํ (ความไม่มีโศก) อปริเทวํ (ควานไม่มีปริเทวะ) อนุปายาสํ (ความไม่มีอุปายาส) อสํกิฏฺํ (ความไม่เศร้าหมอง).
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka