พระไตรปิฎก

เพราะไม่รู้ ไม่ตรัสรู้ ไม่แทงตลอดธรรมนี้ หมู่สัตว์นี้ จึงเป็นผู้ยุ่ง เหมือนเส้นด้ายของช่างหูก เกิดเป็นปมกระจุกเส้นด้าย เป็นเหมือน หญ้ามุงกระต่ายและหญ้าปล้อง ย่อมไม่ล่วงพ้นอบาย ทุคติ วินิบาต สังสาร ดังนี้* เพราะฉะนั้น บัณฑิตในโลกนี้ผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์เกื้อกูล เพื่อความสุข แก่ตนหรือแก่ชนเหล่าอื่น พึงละกิจที่เหลือแล้ว พึงเป็นผู้มีสติทุกเมื่อ ประกอบความ เพียรเนือง ๆ จะพึงได้ความหยั่งลงใน ประเภทแห่งปัจจยาการอันลึกซึ้งนี้ได้แล. วรรณนาสุตตันตภาชนีย์ จบ * สํ. นิทาน. เล่มที่ ๑๖ ๒๒๕/๑๑๑