พระไตรปิฎก

ในทวารหนัก กรวยใบไม้และเกลียวชุดที่ทายาแล้วก็ดี หลอดไม้ไผ่ ก็ดี ซึ่งสำหรับหยอดน้ำด่าง และกรอกน้ำมัน ย่อมควร. ว่าด้วยเนื้อที่ควรและไม่ควร บทว่า ปวตฺตมํสํ ได้แก่ เนื้อของสัตว์ที่ตายแล้วนั้นเอง. บทว่า มาฆาโต มีความว่า วันนั้น ใคร ๆ ไม่ได้เพื่อจะปลงสัตว์ น้อยหนึ่งจากชีวิต. มีดสำหรับเชือดเนื้อเรียกว่า โปตถยิกะ. บทว่า กิมฺปิมาย พึงตัดว่า กิมฺปิ อิมาย. คำว่า น ภควา อุสฺสหติ มีความว่า ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้านาง ไม่สามารถจะมาได้. บทว่า ยตฺร หิ นาม มีความว่า ชื่อเพราะเหตุไร ? บทว่า ปฏิเวกขิ ได้แก่ วิมํสิ แปลว่า เธอพิจารณาแล้วหรือมี คำอธิบายว่า เธอสอบถามแล้วหรือ ? บทว่า อปฺปฏิเวกฺขิตฺวา ได้แก่ อปฺปฏิปุจฺฉิตฺวา แปลว่าไม่ สอบถามแล้ว. ก็ถ้า ภิกษุรู้อยู่ว่า นี้เป็นเนื้อชนิดนั้น กิจที่จะสอบถาม ย่อม ไม่มี แต่เมื่อไม่รู้ ต้องถามก่อนจึงฉัน. วินิจฉัยในคำว่า สุนมํสํ นี้ พึงทราบดังนี้:- สุนัขป่าย่อมเป็นเหมือนสุนัขบ้าน. เนื้อสุนัขป่านั้นควร.๑ ฝ่ายสุนัขใด เกิดด้วยแม่สุนัขบ้านกับพ่อสุนัขป่าผสมกัน หรือด้วยแม่ สุนัขป่ากับพ่อสุนัขบ้านผสมกัน เนื้อของสุนัขนั้น ไม่ควร. เพราะสุนัข นั้นช่องเสพทั้งสองฝ่าย. ๑. นำจะไม่ควร.